Są warzywa eleganckie.
Szparag ma postawę dyplomaty. Karczoch wygląda, jakby studiował w Paryżu i nie zamierzał o tym zapomnieć. Pomidor, kiedy dojrzeje w słońcu, zachowuje się jak południowy arystokrata, który właśnie odziedziczył willę pod Neapolem.
A kapusta? Kapusta siedzi.
Siedzi na grządce szeroka, okrągła i niewzruszona, patrząc na dzieje ludzkości z miną kogoś, kto już widział Rzymian, Mongołów, Habsburgów, Napoleona, Unię Europejską oraz promocję schabu bez kości w Biedronce i nie zamierza się z tego powodu ekscytować.
Kapusta wie.
Najpierw była kapusta
Nie wiemy oczywiście, czy na początku świata rzeczywiście była kapusta. Księga Rodzaju zachowuje w tej sprawie zastanawiające milczenie.
Możliwe jednak, że kiedy Stwórca siódmego dnia odpoczywał, gdzieś nieopodal leżała już główka kapusty.
Na wszelki wypadek.
Bo człowiek może przeżyć bez wielu rzeczy. Bez kawioru. Bez homara. Bez foie gras. Przez pewien czas nawet bez internetu.
Ale spróbuj przeprowadzić Europę Środkową przez listopad bez kapusty.
Powodzenia.
Kapusta świeża, czyli niewinność
Młoda kapusta to jeszcze stworzenie ufne. Jest zielona, delikatna, chrupiąca. Nie wie, co ją czeka. Myśli zapewne, że życie polega na fotosyntezie, porannej rosie i pogawędkach z marchewką. Potem przychodzi człowiek.
Człowiek ma nóż. Tak rozpoczyna się kultura. Kapusta zostaje poszatkowana, trafia do garnka, poznaje koperek, masło, sól, czasami boczek. I nagle rozumie, że indywidualizm był pomyłką.
Prawdziwe życie zaczyna się w relacji. Koala, jako człowiek przygotowany filozoficznie, przyjmuje ten fakt bez zdziwienia.
Kapusta kiszona, czyli metafizyka przemiany
Ale prawdziwa wielkość kapusty ujawnia się dopiero w kiszeniu. Proszę zauważyć: człowiek bierze kapustę, soli ją, ugniata, zamyka w naczyniu i zostawia. Każdemu innemu produktowi spożywczemu należałoby w tym momencie wezwać pomoc.
Kapusta odpowiada: – Bene. I zaczyna fermentować. Nie psuje się. Doskonali się przez kontrolowane pogorszenie sytuacji. To właściwie najkrótsza definicja cywilizacji europejskiej, jaką Koala zdołał dotąd sformułować. Kapusta kiszona staje się czymś więcej niż dawną kapustą. Nabiera charakteru, kwasu, zdecydowania. Przestaje zabiegać o aprobatę otoczenia.
Młoda kapusta mówi: – Mam nadzieję, że państwu smakuję. Kiszona mówi: – Jestem, jaka jestem. Proszę podać kminek.
Potem przychodzi bigos
I tutaj kończą się żarty. Bigos jest bowiem miejscem, gdzie kapusta porzuca swoją jednostkową egzystencję i wchodzi w wyższą hipostazę. Kapusta świeża spotyka kiszoną. Przychodzi mięso. Kiełbasa. Czasem śliwka. Grzyby wychodzą z lasu. Liść laurowy pojawia się jak urzędnik administracji austro-węgierskiej. Ziele angielskie kontroluje sytuację.
Wino zagląda do garnka. – Mogę? – Możesz.
I zaczyna się proces, którego nie wolno przyspieszać. Bigos ugotowany i natychmiast zjedzony jest tylko projektem bigosu. Bigos musi zostać pozostawiony samemu sobie. Potem odgrzany. Potem znowu pozostawiony. Potem ponownie odgrzany.
Po każdej takiej operacji człowiek mówi: – Teraz jest lepszy. Nikt nie wie dlaczego. Nauka milczy. Babcia wie, ale nie tłumaczy.
Kapusta wobec historii
Kapusta posiada jeszcze jedną cechę niezwykłą: nie jest podatna na ideologie. Można zmienić granice państw, system polityczny, walutę i hymn. Kapusta nadal chce być poszatkowana.
Monarchia? Kapusta. Republika? Kapusta. Socjalizm? Dużo kapusty. Kapitalizm? Kapusta ekologiczna po 14,99 za kilogram. Globalizacja? Coleslaw. Unia Europejska? Kapusta z chronionym oznaczeniem geograficznym i siedemnastostronicowym formularzem. Kapusta przeżyje wszystkich.
Kiedy zniknie ostatnia platforma społecznościowa, zamknie się ostatni startup, a ostatni influencer opublikuje film zatytułowany „Why I Quit Everything”, gdzieś na Mazurach człowiek wyjdzie z domu, obejrzy grządkę i powie: – O… kapusta ładna. I świat będzie mógł zaczynać od początku.
Koala wobec kapusty
Koala podchodzi więc do kapusty z należnym szacunkiem. Nie trzeba jej dekonstrukcji. Nie trzeba narracji. Nie potrzebuje brandingu ani repozycjonowania na rynku warzywnym. Nie musi być premium cabbage experience. Wystarczy nóż, garnek i odrobina pokory.
Bo kapusta przypomina nam o czymś, o czym człowiek nieustannie zapomina: że rzeczy najważniejsze bardzo często nie wyglądają na ważne. Są zwyczajne. Okrągłe. Zielone. Czekają.
A kiedy człowiek dojrzeje dostatecznie, żeby przestać zadawać głupie pytania, można je poszatkować. I zrobić obiad.
Dodaj komentarz