My, ludzie chodzący, siedzący, pedałujący, włóczący się z psem, idący po bułki i zmierzający bez wyraźnego celu z pokoju do kuchni, ogłaszamy niniejszym kres tyranii kroku.
Człowiek nie jest sumą swoich kroków.
Nie przyszedł na świat po to, aby wykonać 6000, 8000 ani 10 000 jednostek lokomocji, zgłoszonych następnie do centralnego rejestru nadgarstkowego.
Przez tysiąclecia człowiek chodził bez świadomości, ile zrobił kroków. Szedł do Rzymu. Szedł na grzyby. Szedł do karczmy. Szedł z Mańkiem.
Czasem nawet szedł donikąd.
I wystarczało. Aż nadeszła epoka krokometrii. Od tej chwili spacer przestał być spacerem. Stał się wynikiem. Człowiek wraca z lasu, patrzy na drzewa, oddycha jesiennym powietrzem, pies obwąchuje krzak, gdzie wydarzyło się coś najwyraźniej fundamentalnego, lecz człowiek nie może uczestniczyć w metafizyce krzaka, ponieważ spogląda na zegarek: 4372. Za mało. Trzeba okrążyć blok. Antykrometria mówi: nie.
Krok nie jest jednostką moralną
Wykonanie kroku nie czyni człowieka lepszym. Niewykonanie kroku nie czyni człowieka gorszym. Krok nie jest dobrym uczynkiem. Siedzenie w fotelu nie jest grzechem. Rower stacjonarny nie jest ontologicznym oszustwem tylko dlatego, że ciało pokonuje tysiące ruchów, pozostając uparcie w tym samym miejscu.
Ruch poprzedza jego pomiar. Życie poprzedza statystykę.
Odrzucamy dyktaturę nadgarstka
Nie zgadzamy się, aby o fakcie naszego ruchu decydowało machnięcie ręką. Noga posiada własną godność. Jeżeli noga pracuje, a nadgarstek spoczywa, praca nogi nie przestaje istnieć.
Dlatego człowiek ma niezbywalne prawo przywiązać sobie Forever S-50 do nogi, jeżeli taka jest jego wola, i pedałować ku horyzontowi, choć rowerek ani na centymetr nie opuści pokoju.
Krok jest relacją
Nie istnieje krok sam w sobie. Istnieje noga, podłoże, ciało, ruch, kierunek, czas, Maniek, pogoda, potrzeba spaceru i urządzenie, które próbuje z tego wszystkiego zrobić liczbę. Krok jest więc zdarzeniem relacyjnym. A skoro jest relacją, jest również podatny na pęknięcie. Zwłaszcza wtedy, gdy jeden zegarek twierdzi: 6821 a drugi: 7047.
W tej szczelinie rodzi się dramat człowieka współczesnego. I właśnie tam zaczyna się antykrometria.
Nie każdy krok musi zostać policzony
Niepoliczony krok nie znika. Zdarzył się. Był. Należał do życia. Nawet jeśli nie zsynchronizował się z żadną aplikacją, nie zamknął pierścienia, nie zdobył odznaki i nie przeszedł przez chmurę.
Być może był nawet piękniejszy właśnie dlatego, że żaden serwer się o nim nie dowiedział.
Dlatego ogłaszamy
Nie będziemy chodzić dla zegarka. Zegarek będzie liczył dlatego, że chodzimy. Nie będziemy przed snem przemierzać przedpokoju tylko dlatego, że cyfrowemu tyranowi zabrakło 183 kroków do celu. Nie będziemy pozwalać, aby niedzielny spacer z psem stawał się egzaminem z arytmetyki stosowanej. Będziemy chodzić, kiedy mamy dokąd. Będziemy chodzić, kiedy nie mamy dokąd.
Będziemy pedałować w miejscu. Będziemy siedzieć. A czasami będziemy leżeć i nie wykonamy ani jednego kroku z pełną ontologiczną premedytacją.
Bo człowiek nie istnieje po to, żeby nabijać licznik. To licznik istnieje dlatego, że człowiek czasem raczy się ruszyć.