Otóż strofowano mnie dzisiaj za brak zdecydowania, za mieszanie tematów, za Boga wtrącanie do spraw niegodnych (w podtekście: bom sam niegodny), za hamletyzowanie godne Biedronia, czyli też podstarzałego Wertera. I cóż, wcalem się nie przejął. Uznaję diagnozy postawione przez reprezentację dobrej zmiany, nie identyfikuję się z metodami, jako że mam prawo z piedestału mego pokolenia […]

Jak cała lekkość bytu, która dopadła mnie nagłym zmęczeniem. Dla wierzącego Bóg umrzeć nie mógł, żywy, bo zawarty w wierze (najwyżej wiara odchodzi z indywidualną śmiercią, odradzając się w następnym indywiduum), dla niewierzącego też umrzeć nie mógł, bo nie było Go nigdy, a nie umiera coś, czego nie było, stwierdzenie – zatem – o Jego […]

Jeżeli współczesność filozofii pojmować jako odejście do Nitzschego, czy Ciorana, a może Vattimo, czyli jako zupełne zatracenie się w postmodernistycznym nihilizmie, to tak odczuwana współczesność może być faktycznie kojarzona z intelektualnie nieznośnym ciężarem bytu. Następuje więc pęknięcie ludzkiego świata, zaś powstałej przepaści w żaden sposób nie zasypie tradycja, bo właśnie w tradycji zawarte są przesłanki […]

Wedle niektórych sądzących, że zabicie kogoś może być karą. Jeżeli nie wierzy się w życie pozagrobowe, to śmierć zadana komuś w żaden sposób nie jest karą, tylko unicestwieniem (a kara nie dotyczy zabitego, lecz tych, którzy żyją i po nim pozostali, bowiem tylko oni mogą zmierzyć jej skutki, a zabitego – po prostu – nie […]