Przez większą część dnia wydawało mi się, że nic się nie dzieje. Moje pole relacyjne zastygło w bezruchu i czekało. Nie bardzo wiedziałem, na co. Otwierałem kolejne strony internetowe, przeglądałem notatki, rozważałem tematy przyszłych artykułów i za każdym razem dochodziłem do tego samego wniosku: brak paliwa. Kosmiczny olej napędowy skończył się dawno temu, a ostatnie rafinerie na Marsie zamknięto trylion lat temu.
Wtedy przyszła kotka.
Wskoczyła na biurko, pozwoliła się wygłaskać, wyczyścić oczy i potraktować z należytą atencją. Następnie uznała swoje obowiązki za wykonane i przeszła do stanu określanego w języku koalicznym jako „pusiau sausa”, a nawet „po biszki sausa”. Nie wydarzyło się nic spektakularnego. Nie objawiła się wielka prawda filozoficzna. Nie otworzyły się bramy wszechświata. Kotka po prostu była.
I właśnie wtedy zacząłem podejrzewać, że bezruch jest jednym z najbardziej niedocenianych składników kuchni.
Kiedy myślimy o gotowaniu, zwykle wyobrażamy sobie działanie. Krojenie. Mieszanie. Podsmażanie. Doprawianie. Tymczasem wiele najważniejszych procesów przebiega wtedy, gdy kucharz pozornie nic nie robi. Ciasto wyrasta. Rosół powoli nabiera głębi. Mięso odpoczywa po pieczeniu. Wino otwiera się w kieliszku. Nawet herbata potrzebuje kilku minut samotności, zanim odda wodzie swój aromat.
Kuchnia dobrze zna tajemnicę, o której współczesny świat zdaje się coraz częściej zapominać. Nie wszystko można przyspieszyć. Niektóre rzeczy wymagają czasu właśnie dlatego, że są cenne.
W pewnym sensie gotowanie jest sztuką cierpliwego obserwowania przemian. Człowiek wykonuje tylko część pracy. Resztę wykonuje temperatura, fermentacja, utlenianie, dojrzewanie, odpoczynek i cały szereg procesów zachodzących poza naszą kontrolą. Kucharz nie tyle tworzy potrawę, ile uczestniczy w jej powstawaniu.
Być może podobnie jest z pomysłami.
Tego popołudnia starałem się znaleźć temat nowego tekstu. Im bardziej go szukałem, tym bardziej się oddalał. Kiedy jednak pogodziłem się z bezruchem, zaczęły pojawiać się słowa. Jedno prowadziło do drugiego. Aforyzm do aforyzmu. Kot do słowa. Słowo do Grecji. Grecja do Sycylii. Sycylia do Galileusza. Galileusz do starego „eppur si muove”. I nagle okazało się, że przez cały czas coś się poruszało.
Nie ruch wielkich wydarzeń. Nie ruch rewolucji. Nie ruch pociągu pędzącego przez kontynent. Ruch drobnych relacji, myśli, skojarzeń i spotkań.
Kuchnia zna ten rodzaj ruchu doskonale. W garnku stojącym na małym ogniu pozornie nic się nie dzieje. Tymczasem właśnie wtedy rodzi się smak. Najcenniejsze aromaty często nie pojawiają się podczas gwałtownego wrzenia, lecz podczas długiego i spokojnego gotowania. W ciszy.
Może dlatego tak lubię potrawy, które wymagają czasu. Gulasze. Ragu. Buliony. Powolne sosy. Nie tylko dlatego, że są smaczne. Także dlatego, że przypominają ważną prawdę o życiu. Nie wszystko, co wartościowe, rodzi się w pośpiechu. Nie każdy dzień musi kończyć się spektakularnym sukcesem. Czasem wystarczy pozwolić rzeczom dojrzewać.
Czy można więc ugotować bezruch? Myślę, że można.
Potrzeba do tego odrobiny czasu, szczypty cierpliwości, jednego kota, który nie spieszy się nigdzie od milionów lat, i gotowości do zaakceptowania faktu, że niektóre procesy przebiegają poza zasięgiem wzroku.
A gdy po kilku godzinach spojrzymy na stół, może się okazać, że bezruch zamienił się w aromat, pomysł, rozmowę albo nowy tekst. I wtedy zrozumiemy, że przez cały czas coś się gotowało. Nawet jeśli wydawało się, że nie dzieje się nic. 🐨🍲🐈⬛
Dodaj komentarz