Gál  Tibor Egri Bikavér „Titi” 2013 Chroniona Nazwa Pochodzenia, rocznik 2013, bezcenne, jako że uzyskane od samego Lidla w poczęstunku (butelka 0,75 w Lidlu kosztuje 27,99 PLN), (czerwone wytrawne, szczepy: syrah, kadarka, kékfrankos, cabernet franc).  Producent:  Tibor Gál, butelkowanie: Agria Vino 2010 Kft, Węgry.

Kiedyś, w warszawskim akademiku na Kickiego Egri Bikavér to było , dopiero, święto. Potem doń przywykliśmy, a wielkie węgierskie kombinaty serwowały nam coraz częściej cienkawą kadarkę wymieszaną z wodą, chociaż mój Teść do dzisiaj z wielką atencją podchodzi do każdej butelki Byczej Krwi z Egeru. Teraz Węgry jasno uregulowały zasady produkcji, zrobiono tam bardzo dużo, aby poprawić jakość nie tylko Egri Bikavéra, a do tego stały się ostatnio w Polsce bardzo modne, wypada więc spróbować nowoczesnego (modnego, jak powiadają w kontretykiecie spece od marketingu) Egri Bikavéra, prosto ze znanej piwnicy Fuzja w Egerze.

Czym jest więc ten znany w Polsce kupaż z Egeru? Otóż jest to wytrawne, lub półwytrawne wino czerwone , wyprodukowane z odmian takich, jak kadarka, kékfrankos, zweigelt, cabernet sauvignon, cabernet franc, pinot noir, merlot, menoire, blauburger, syrah, portugieser, kékoportó, turan. W winie powinny być obecne minimum 3 szczepy czerwone, przy czym żaden z nich nie może przekraczać 50% całej zawartości, ani też spadać poniżej 5%. Poza tym Egri Bikavér musi dojrzewać w dębowych beczkach i nie wolno go rozlewać poza Egerem. Więcej można o Egri Bikavérze znaleźć tutaj.    

Wina z wielu odmian (kupaże) zamykają w sobie wpływy przychodzące od każdej odmiany, które wytrawny wytwórca wina kombinuje w taki sposób, aby powstał z tego jeden twór, o jednym ciele, o w miarę proporcjonalnie rozłożonych i skoncentrowanych cechach, oraz odpowiedniej długości. Wyobrażam sobie, że znając poszczególne odmiany i ich zachowania w procesie fermentacji,  lub dojrzewania artysta kreuje z nich arcydzieła, chociaż niekiedy powstają i „gnioty”.  Opisywane tutaj wino powstało z czterech odmian (syrah, kadarka, kékfrankos, cabernet franc), z czego trzy służą zwykle do produkcji win dość lekkich (kadarka, kékfrankos, cabernet franc). Dojrzewanie w beczkach pomaga w wygładzaniu kantów nadając określony styl. W przypadku Egri Bikavéra nie ma ograniczeń długości dojrzewania w beczkach, co pozostawia wolną rękę każdemu twórcy.

Dzień I

Przy pierwszym nosie aromat w tym winie jest czysty i owocowy, po odstaniu i w kieliszku (drugi nos) pojawia się to, co ja nazywam wędzonką, mokra psia sierść i drewno z beczki, trzeci nos (to, co zostaje w kieliszku już po wypiciu) uwydatnia dym z ogniska i beczkę, beczkę, w mordkę jeża, beczkę. W ogóle beczka jest tutaj bardzo obecna, co przypomina, raczej,  wina hiszpańskie. W pewnych momentach wydawało mi się, że piję tempranillo z Riojy o sporo większej kwasowości i jaśniejszej barwie. Nie piłem tego wina tuż po otwarciu butelki, stało kilka godzin w dzbanku, mimo to w nasmaku dostałem goryczą po języku i podniebieniu, co zaraz potem wymieszało się w śródsmaku z potężną wiśniową kwasowością, pojawiła się poza tym żywiczna i gorzkawa deska beczki. Taniny i kwaśne wiśnie szklanki i deska beczki, zaś posmak długi był, wyraźnie nacechowany drewnem, z odrobiną pieprzu. Z pewnością ciała opisywane wino posiadło sporo (w końcu to 14% alkoholu), brakuje mu jednak równowagi, koncentracji, odnoszę – bowiem – wrażenie, że każdy element chodzi tutaj własnymi drogami.

Dzień II

Na drugi dzień przy pierwszym nosie aromat w tym winie nadal jest czysty i owocowy, po odstaniu i w kieliszku (drugi nos) pojawia się obok owoców dym (nie ma już mokrej psiej sierści), trzeci nos (to, co zostaje w kieliszku już po wypiciu) uwydatnia dym i wiśnie w alkoholu. Beczka gdzieś się wycofała. Dużo ciała uzyskało lepszą koncentrację, a wino stało się bardziej okrągłe, posmak ciągle długi był, pieprzny i wiśniowy. Wino bardziej zrównoważone, spokojniejsze, mniej w nim dygotania.

Gál Tibor Egri Bikavér „Titi” 2013

Duszę, być może, ów Egri Bikavér osiągnie za lat kilka, kiedy to składowe poukładają się obok siebie w miłosnych uściskach i stworzą nową jakość. Na razie kłócą się, która silniejsza, co powoduje niejakie rozdygotanie i to, że wino stało się, w zasadzie, własną potencjalnością, z charakterem – owszem – titi parisien, pamiętając o tym jednak, że paryski Gavroche chłopakiem był dobrym, chociaż niewyrafinowanym.  Wino  –  polecam (wcale nie z grzeczności wobec darczyńcy),  także jako bardzo dobry okaz służący do nauki smaków; szczególnie tym, którzy dla smaku piją i gwoli cierpliwości. Uprzedzam jednak, nie jest to wino łatwe i trzeba się doń przekonać. Porządnie dekantować i pić je do jedzenia. To ćwiczy cierpliwość. Alkoholu nie polecam.