W poszukiwaniu wrogów

Bo chyba za dużo mamy przyjaciół. Ni stąd ni zowąd, otóż, dowiedziałem się, że Chiny stały się moim wrogiem, chociaż nigdzie na to zgody nie wyraziłem. Poza tym, powiadają, że Iran również jest moim nieprzyjacielem. W mordkę jeża, za kilka dni dowiem się, że jedynie Matteo Salvini jest najmocniejszą ostoją.

W czasach słusznie minionych wrogami byli wszyscy, co nie nasi. Potem parę lat panował spokój. Aż przyszli reformatorzy, którzy w imieniu suwerena rozpirzyli wszystko, a teraz ustawiają pionki wedle własnego rozsądku, chociaż niektórzy twierdzą, że ten rozsądek jest cudzy, jako że oni sami nic w głowach nie mają. Ja tylko powtarzam, proszę na mnie nie krzyczeć.

Tracę, powoli, orientację. Pozostaje Hołownia jako jedyna busola, ale on trochę sowizdrzał, więc też się mogę pogubić. Czasy nadchodzą ciekawe. Mgła z mrozem nikomu szczęścia nie dała.