Nie wiadomo, kto pierwszy połączył pomidory z wodą, przyprawami i odrobiną kulinarnej nadziei. Wiadomo jednak, że od momentu, gdy ten akt został dokonany, świat stał się miejscem nieco lepszym. Powstała bowiem zupa pomidorowa, potrawa, która od pokoleń łagodzi rodzinne spory, ratuje poniedziałki, osładza jesienne deszcze i pozwala człowiekowi odzyskać wiarę w sens istnienia.
Pomidorowa jest demokratyczna. Nie pyta o poglądy polityczne, wyznanie, pochodzenie społeczne ani o to, czy ktoś ogląda LCI, czy raczej seriale na platformach streamingowych. Wystarczy usiąść przy stole, a już po pierwszej łyżce wszyscy stają się obywatelami tej samej republiki smaku. Republiki, której dewizą mogłyby być słowa: „wolność, równość i dokładka”.
Istnieją oczywiście wielkie spory filozoficzne. Jedni twierdzą, że prawdziwa pomidorowa powinna być podawana z ryżem. Inni uważają, że jedynym słusznym dodatkiem jest makaron. Są również tacy, którzy sięgają po lane kluseczki, czym wprowadzają do debaty element twórczej herezji. Na szczęście historia pokazuje, że zupa pomidorowa posiada niezwykłą zdolność integrowania rozmaitych szkół myślenia. Potrafi pomieścić wszystkie te tradycje, nie tracąc własnej tożsamości.
Najpiękniejsza jest jednak pomidorowa przygotowana na bazie rosołu z poprzedniego dnia. To kulinarna lekcja relacyjności. Nic nie powstaje z niczego. Rosół nie znika, lecz przekształca się w nową formę istnienia. Wczorajszy obiad staje się fundamentem dzisiejszego szczęścia. Gdyby Arystoteles zajmował się gastronomią, zapewne napisałby traktat o substancjalnej ciągłości rosołu i pomidorowej.
Nie bez znaczenia jest także jej kolor. Czerwień pomidorowej przypomina nam o cieple, domowym bezpieczeństwie i zapachu dochodzącym z kuchni, gdy za oknem wieje wiatr, a deszcz stuka w szyby. To kolor, który zdaje się mówić: „usiądź na chwilę, świat może poczekać”.
W epoce sztucznej inteligencji, globalnych kryzysów, geopolitycznych napięć i niekończących się debat eksperckich warto więc pamiętać o jednej prostej prawdzie. Ludzkość może się spierać o wiele rzeczy, ale gdy na stole pojawia się dobrze przygotowana zupa pomidorowa, liczba problemów wymagających natychmiastowego rozwiązania gwałtownie maleje.
Nie twierdzę, że zupa pomidorowa rozwiązuje wszystkie problemy świata. Twierdzę jedynie, że świat po talerzu dobrej pomidorowej wydaje się nieco bardziej zrozumiały.
A to, szczególnie późną jesienią, jest osiągnięciem godnym najwyższego szacunku. Alleluja et pomidorium. 🍅🐨🥄
Dodaj komentarz