O winie tym różnie pisano, w Winicjatywie prawie źle, w innych miejscach lekceważąco, moje wrażenia uzależniam od temperatury spożycia. Pite chłodne było trochę kwaśne, ostre, ziemiste i gałązkowate, po lekkim podgrzaniu dłonią stawało się pełne owocu i okrągłe. W obu przypadkach miało wspaniały aromat przydymionych w ognisku owoców.

Winiawka, która mnie bardzo zawiodła i przerwała ciąg zachwytów nad lidlowsko-francuskimi wspaniałościami.

Wino spokojne i poważne. W serii długiej bordosów  z Lidla niezłe, tak pod środkiem skali. Piliśmy je po dwóch winach z Moraw (André i Modrý Portugal) i ten lidlowski bordosek wyraźnie wyróżnił się na korzyść.

R. Parker dał tej flaszce 89 punktów. Wino w ustach okrągłe, pełne, tłuste, jest w nim i kawa i lukrecja, czarna porzeczka, aronia i coś jeszcze, co otwiera się długo, ale czekać warto. Śródmorze i jego woń prawie lawendowa.

Wino rzekłbym rustykalne (co niektórzy mogliby interpretować jako mało wyrafinowane, chamskie, ja zaś wolałbym rozumieć jako szczere w swojej prostocie i naiwności, w odróżnieniu od intelektualnego wyrafinowania i zadęcia). Na zakończenie długiej serii lidlowskich bordosów. Tym razem pite na dwie raty i w obu o podobnym smaku.

Australijski shiraz to nie do końca to samo, co europejski syrah. W Australii jest to owoc mocniej zaokrąglony i soczysty, bardziej dojrzały, smakowo bogatszy, trochę klejący się w ustach, a wina tylko z niego zrobione bardziej przypominają nieco sfermentowany i gęsty sok z winogron, są alkoholowo mocniejsze i trochę czekoladowe, a nawet słodsze. Do klasycznie syrahowego czarnego pieprzu dodają swoje specyficzne, eukaliptusowo-australijskie smaki. W tym winie shiraz został zestawiony z mourvèdre (mataro), co dodało łagodności i uspokoiło smak.

Perełka, którą znalazłem w markecie Piotr i Paweł, za niewielkie 21,99 PLN, prezentująca nową twarz węgierskiego winogrodnictwa, odzykującego wigor i renomę po latach byczo-krwistego zastoju. Firma mieści się na wzgórzach nad Dunajem niedaleko Ostrzyhomia (Esztergom) i Komárom, w rejonie znanym raczej z produkcji win białych, posiada jednak swoje 110 ha w okolicach Szekszárd, gdzie rosną ich merloty i cabernety. W moich smakach wino to zajęło wczoraj miejsce merlociego standardu (just have fun) i z pewnością głosić będę do końca dni chwałę jego wielką.

Męczy okrutnie powtarzanie formułek, których nie do końca wyuczyć się zdołałem i redukuje się liczba owoców, a przede mną jeszcze miliony butelek do wypicia. Tak, miliony, myślę bowiem, że i z dala od żywota na ziemi piją wino i o nim dyskutują. Do tego jeszcze recenzje z wina zawierają przymiotniki, ja zaś, za Hemingwayem, nie lubię przymiotników, sądząc, że rzeczywistość tworzyć trzeba, nie oceniać.  Program, jednak, bez przymiotników, to chodzenie po skałach bez butów. Na szczęście istnieją jeszcze Węgrzy, nie tylko Orbán, a także wino z Szekszárd.  Zapowiedziany przeze mnie onegdaj Cabernet Sauvignon jest również z Szekszárd, gdzie – obok Villány – powstają czerwone wina, które trzeba zapamiętać. Z pewnością pamiętać będę już wypitego Merlota i nie zapomnę długo Caberneta Sauvignona.

Jeżeli chcecie poznać smaki szczepu cabernet sauvignon, poszukajcie w sieci. Nie tylko w Wikipedii, w wielu innych miejscach znajdziecie opisy, czym smakuje i pachnie i że jest z pewnością taki czerwony, jak trzeba. Od teraz kończę z podawaniem na półmisku informacji, które są wszędzie i starać się będę pisać tak, jak pisać chciałbym, choć nie zawsze mi się to udaję. Pozostawię zgodnie z moją tradycją notkę z danymi, przecież uwielbiacie znać ceny, oraz sakrament  przydzielania ocen, w ten bowiem sposób tworzę sobie skalę odniesień, a zresztą my tutaj lubimy sakramenty.

Pisać można różnie. W zasadzie zależy to od intencji, a także od odbiorcy, do którego chcielibyśmy docierać. Język, jego styl, dobór rejestru, wszystko to pokazuje, kim jest autor, z jakiego środowiska pochodzi, na jakich czytelników liczy. Inaczej pisze o winie laik, który wino uwielbia, inaczej uczestnik wyścigu, w którym stawką jest zdobywanie klienteli. Parker wskazuje, że oceniając jakieś wino należy mieć na względzie interes konsumenta. Przede wszystkim. Prawa rynku narzucają reguły, w których autor powinien umieć się poruszać. A co zrobić, jeżeli autor nie jest częścią rynku? Pozostaje wtedy czysta literatura i pisanie z uczuciem (w ogóle każde pisanie powinno wynikać z uczucia), chociaż w wielu przypadkach mamy do czynienia z pisaniem „pod klienta”, pod pozycjonowanie w przeglądarkach wskazując, iż autor jest w istocie handlowcem, który pisze, a więc sprzedaje. Wówczas ocena wina przestaje być recenzją w interesie konsumenta i staje się narzędziem marketingu. Nie widzę w tym żadnego grzechu, należy – jednak – wyraźnie sygnalizować intencje, co pozwala uniknąć dwuznaczności, chociażby przy okazji konkursów, w których autorzy kochają brać udział.

Wytrawność słodyczy w carménère z Nowego Świata. Wino, o kórym już napisano sporo, a co do którego nurtuje mnie zagadnienie opłacalności. Otóż Chile jest daleko, bardzo daleko. Na butelce napisali, że wyprodukowana i zabutelkowana w Chile, czyli transport dotyczył w zasadzie bardziej szkła, niż zawartości, czyli że musieli sprowadzić wielkie mnóstwo butelek, aby sprzedaż w Polsce opłacała się (czyli przynosiła zysk). Ośmielam się przypuszczać, że przy cenie z Owada zysku w tym nie ma. Jak to się, więc, opłaca?  Nie rozwinę tematu, pozostawiam czytacza z przypuszczeniem, że litr wyprodukowanego wina w Chile kosztuje kilka euro centów i z wszystkim, co takie przypuszczenie może wygenerować. O ile zgodzić się przyjdzie z tym, że litr sikacza wyprodukowany w Apulii może kosztować pół euro u producenta (takie możliwości istnieją), z trudem przychodzi mi do głowy kilka centów ex works Chile, gdyż wino nie jest z pewnością sikaczem i należy je polecać, bowiem i taka cena i taki smak są prawdziwą okazją.