Tokajologia jest dyscypliną zaiste skomplikowaną i wielce rozwiniętą, przedsmak tej wiedzy można znaleźć tutaj, specjalistą – zaś – z pewnością można stać się po wielu latach ćwiczeń. Butelka, o której tutaj, posiada na etykiecie tajemnicze słowo Cuvée, co jeszcze bardziej komplikuje moje nawykłe do kupażu przyzwyczajenia, dlatego po bardziej fachowe informację odsyłam, znów, tutaj.

O słodyczy można różnie, od podawania stężenia glukozy we krwi do pomiaru mocy rozkoszy uzyskiwanej dzięki różnym zabiegom, które –  raczej-  nie nadają się do opisu w tym miejscu. Ogólnie przyjąć można prawie za pewnik stwierdzenie, że wszystko, co przyjemnym jest, ze słodkością nam się kojarzy, a to w sposób nieomal pierwotny, zaś gorycz i taniny przyjemność opisują na wyższych poziomach wtajemniczenia. Słodycz odnajdujemy wszędzie, w każdym zakamarku ciała, prawie w każdym owocu, a niektórzy posuwają się w jej opisie do tak ryzykownych epitetów, jak słodycz siarkowa, czy też  – wręcz – gorzka.  Słodycz staje się nagle okrągła, kwadratowa, zakrzywiona w czasoprzestrzeni, pogięta, zimna, zapałczana, pełna pleśni, agresywna, złośliwa i tak dalej (a można tak wymieniać w nieskończoność, wyobraźnia człowiecza jest, bowiem, nieograniczona). Bywa również metafizyczna, chociaż nie jestem pewien, czy wobec diabetyków należałoby ją łączyć z boskością, zresztą czasy mamy takie, że marketingowo lepiej przypisać cukier przyjemnościom łóżkowym.

Po serii rozdygotanych, wręcz barokowych, win, o których pisałem ostatnio, wracamy do klasycyzmu z jego rozsądnymi liniami i prostymi założeniami i nie ukrywam, że bardziej mi ten klasycyzm (w winach) odpowiada. Z pewną dozą ryzyka pokusiłbym się o stwierdzenie, że klasycyzm jest podstawą stylu znad Żyrondy, bowiem o smaku (jeżeli nie oszukiwany) decyduje francuska skłonność do rozsądku i umiaru. Nawet wodę stosują tam przyzwoicie chrzcząc wino tylko w takich proporcjach, które nie kłócą się z naturalnością, co sprawia, że stare nadwyżki pije się ciągle z przyjemnością. I w sumie za niewielkie pieniądze.

Jean-Claude Mas często opisywany jest jako jeden z pionierów « nowej Langwedocji », czy – jak kto woli – « Nowej Fali » francuskiego winiarstwa.  Pochodzi z rodziny z tradycjami i chociaż dużą część młodości spędził zajmując się ekonomią i reklamą, nieustannie do wina wracał. Na początku 1990 roku rozpoczął pracę w Bordeaux, co  bardzo wpłynęło na jego sposób pojmowania wina. W 1992 roku spotkał  znanego włoskiego enologa Giorgio Grai i to spotkanie ostatecznie ukształtowało jego poglądy na sposób tworzenia wina.  To właśnie  Giorgio Grai nauczył go sztuki asamblażu i tworzenia takich win, które posiadają własny styl. W latach ’90 zaczął tworzyć pierwsze własne asamblaże, a pierwszy asamblaż z nazwą rodzinną na butelce pochodzi z roku 1995.

Ciąg dalszy francuskiej Biedronki, tym razem jednoszczepowy merlocik z Vaucluse, nazwany półwytrawnym, chociaż wytrawności ma tyle, co innych setki zupełnie wytrawnych. Łagodnie z tym winem się – jednak  – obejdę, ponieważ powiał ciepły wiatr z Południa, do Białowieży przyleciały już dzikie gęsi, wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że nie dajemy się zwariować, co – w sumie – nastraja optymizmem. Zresztą ze starym serem smakowało mi, chociaż trochę jest roztrzęsione, aż dziw bierze.

Natomiast syrah  z Biedronki, nazwany półwytrawnym, jest prawie słodkim. Nie obejdę się z nim łagodnie, jednym punktem go odróżnię od wina, gdyż przez cukier zatraca swoją syraśność i staje się obrzydliwie płaski i bez wyrazu. Myślałem, że poprawi się w dniu następnym , ale skąd tam, gorszy się zrobił, bowiem wodnisty.

Kolejny asamblaż z Południa Francji, oferowany w Biedronce. Niby skromniejszy od asamblażu Jean-Claude Masa, ale dość zadziwiający. Jest przyczynkiem do moich uwag na temat temperatury spożywania wina czerwonego w ogóle. Otóż, jeżeli przyjąć za dobrą monetę wskazówki, izby podawać takie wino w temperaturze 16-18 stopni i spożywać je potem w tej temperaturze, powinienem uznać, że wino, o którym teraz piszę, jest mizerne, ani zbytniego aromatu, ani smaku, cienko rozchodzi się w ustach nie pozostawiając żadnych wrażeń. Na szczęście jestem cierpliwym koalą i lubię posiedzieć z kieliszkiem w dłoni, podgrzewając wino własnym ciałem.  Wino budzące się z letargu potrafi wynagrodzić cierpliwość.

Tym razem bordosek z Biedronki, niezły – chociaż trochę beczkowy.  Beczka jest, jednak, dość umiejętnie wplątana w całość, czuję ją, ale nie denerwuje. Można – nawet – uznać, że jest częścią smakowej całości.

Trochę to wino namieszało wśród recenzentów, bowiem po bardzo pozytywnej recenzji Wojciecha Bońkowskiego w komentarzach namnożyło się marudzenia, a pojękiwania, a postękiwania, ludziska u nas – bowiem – takie, że trudno im przez usta przechodzi zwykła pozytywna opinia. Cóż, wypada przypomnieć, zgodnie z Parkerem, że recenzent reprezentuje konsumenta (o tym, że powinien pisać prawdę, nawet się nie zająknę) zaś konsumenci w naszym najprzemilszym z krajów biedni są w 80%,  a ich satysfakcja stanowi o nastrojach całej społeczności, kiedy – więc – za całe 10,99 PLN pojawia się uczciwie zrobione i niezałgane wino, cieszyć się trzeba, a nie łonaczyć, jojkać, czy popierdywać.

Aromat śliwek i czarnej porzeczki w pierwszym nosie, w drugim dopełniony lekkim dymem, w trzecim już jak wędzonka, następnego – natomiast  – dnia pozostaje dym jeno, barwa intensywnie czerwona, z charakterystycznym dla syraha fioletowym błyskiem, owoc duży w dniu pierwszym, ciało średnie, koncentracja dobra, taniny z tempranillo (jako rzecze WB trochę asfaltowe)  na swoim miejscu, posmak średni owocowy.

Proste, nienadęte, pije się świetnie, chociaż dla zwolenników Bordeaux jest to burgundzki sikacz (Francja dzieli się na tych, co to tylko bordosy i na tych, co to tylko burgundy, a jak powiada Bernard Pivot, wszystkie te predylekcje zależą od miejsca urodzenia). My, co poza Francją, mamy ten przywilej, że bez żadnych z góry przyjętych uprzedzeń  możemy cieszyć się jednymi i drugimi. Starożytny winiarski ród z Burgundii już tutaj zaczepiałem, tym razem jednak dam im spokój. W ogóle, ta bożolka to taki francuski stan wyjątkowy, kiedy to wszyscy narzekają pijąc i piją narzekając, a piją to, na co im kieszeń pozwoli.

W pierwszym nosie trochę gruszki, w drugim raczej niewiele, w trzecim wino pachnie winem i basta (i to jest w zasadzie największa wada tej bożolki, brak aromatu).  Kolor jasny rubinowy, połyskliwy i klarowny, na ściankach bąbelki, łez brak. Wino trochę zielone, ciało chudziutkie, w nasmaku kwaśne wiśnie, bez tanin i goryczy.

Jedna ze ścieżek do Makondo, które przyciągać zaczyna, ukryte gdzieś pomiędzy przejechanymi kilometrami, kiedy to byłem w stanie za jednym podejściem spod Katowic przez Drezno, Aachen, Liege, Reims, Troyes dojechać do Auxerre, tam zjeść porządny obiad, wypić flaszkę picheta, przespać się w oberży przy szosie i jechać dalej, za czymś, czego do teraz nie potrafię określić. Wtedy pod Katowicami spotkałem na drodze sarnę. Ta chciała koniecznie skoczyć mi pod koła, zahamowałem, zatrzymała się, popatrzyła i poszła sobie w przydrożne laski, potem znów ją spotkałem tuż za wjazdem granicznym do Belgii, późno było, oczy bolały, przychodziło zmęczenie, znów  mi wskoczyła nieomal pod koła, zatrzymała się, popatrzyła i w przydrożnym lesie zniknęła, lecz czy za każdym razem pojawiając się po to, by zawiesić w pędzie, a może odhaczyć kontrolnie? W oberży pod Auxerre byłem kilka razy, czy to dlatego, że smakowało mi tam jedzenie, czy też była w niej jakaś Urszula, którą do lady chciałbym przyciskać, konkretnej nie pamiętam, uczucie naprężenia wtulając się w wyobrażone ciało goniło przez pół Europy i nigdy nie spełniło się na tyle, abym przestał o nim myśleć, siedzi gdzieś, jak zadra, czasami przechodzi, kiedy długo patrzę na jezioro za łąką, na jesiony, może na dęby pod Wieliczką. Za Auxerre skręcając w lewo w departamentalną jechałem do Chablis, potem wracałem znów do Auxerre, departamentalną docierałem do Yonne, siadałem nad rzeką, potrafiłem siedzieć godzinami zawieszając rzeczywistość w patrzeniu na wodę za drogą, potem przez Vézelay, Avallon, Chalon, Bourg-en-Bresse goniłem do autostrady na Turyn, ale to już inne Makondo i inne wina, i inne spełnienie. Tak zbierałem plamy, smaki, powstawał z tego i ciągle powstaje miszmasz, który trochę jak prustowska magdalenka buduje we mnie Swanna i z którego, pijąc niektóre butelki wina, wychyla się figlarnie jakieś wspomnienie, może za intymne, bym się nim publicznie dzielił, a może zbyt skomplikowane i zatrzymujące się przed brakiem umiejętności opisu. Niech sobie tam jeszcze posiedzi, wychylając się do spodziewanej publiczności, każdy ma swoją kolejkę, wszystko cierpliwości wymaga, a w ostatecznej instancji nie my o narodzeniu decydujemy.

Mâcon wypite z Rolandem w Maître-Camps siedzi w głowie do teraz, tworząc mój archetyp gamay, chociaż nie powstał on z wiedzy o smakach, lecz bardziej z atmosfery tamtego picia na tarasie z widokiem na ogród. Przekazać o nim wiedzę znaczyłoby przekazać wszystko, co wiem o Rolandzie, a przecież łapię się na tym, że nic już o nim nie wiem, zniknął – bowiem – gdzieś, odszedł w przeszłość, jak wszystko, nie odpowiada na powtarzane zaproszenia, chociaż w sieci ciągle trwają jego koordynaty i wisi chęć wypicia może ze stu podobnych Mâcon i przejechania razem kolejnych tysięcy kilometrów. Na szczęście Burgundia nadal istnieje, niezależnie od własnej, w której uwiłem sobie gniazdo z niezrealizowanych pragnień i zawsze będzie do czegoś wracać, dyskutując, przepraszając, kłócąc się, pijąc po to, by zagłuszyć samotność.