Każde z nas człowiekiem się staje dorastając w społeczeństwie poprzez (między innymi) miłość, a więc i współczucie. Stając się ludźmi dorastamy do bycia Polakami, Rosjanami, Niemcami, bowiem rodząc się jesteśmy tylko białą tablicą genów, bez wypełnienia treścią. Jeżeli dorastając zatracamy się w wyścigu szczurów, stajemy się szczurami. Jeżeli dorastając uczylibyśmy się wyłącznie szczekania, stawalibyśmy się pokracznymi psami (chociaż psom nie jest obce współczucie).

W trakcie długiego weekendu, jak Polska długa i szeroka, przy ogniskach i stołach rozmowy toczyły się o jednym: o proteście niepełnosprawnych. Wszyscy (no, prawie wszyscy), niektórzy z pianą na ustach, unosili się nad nieszczęściem i złorzeczyli rządzącym, zapominając, że tamci są tylko przedstawicielami społeczeństwa i, w zasadzie, myślą tak jak wszyscy. Ogromna doza współczucia zagryzanego kaszanką zalała kraj, chociaż protestujący ciągle pozostając w Sejmie  zaczynają powoli drażnić poczucie estetyki i łamią proporcje. Człowieczeństwo zatracone w wyścigu szczurów odbija się między łykami piwa.

Niepełnosprawnych nie da się wykorzystać jako grupy wyborczej, za mało ich przecież, nie opłaca się w nich inwestować, no bo przecież nie oni kształtują rynek. W zasadzie za mało ich, aby dopłacać nieswoją w istocie kasę, więc najprościej będzie przeczekać. Zapomniał o nich nawet Kościół, no bo Isakowicz-Zalewski to nie jest to, czego należałoby się spodziewać. W Starym Testamencie bywali, przynajmniej, prorocy, rzucający klątwę na naród pozbawiony człowieczeństwa, na szczęście Stary Testament to nie domena Polaków, więc w poniedziałek szczury powrócą do biegu, byleby w sklepach więcej gadżetów odnaleźć, no i  – jak zawsze – hipokryzja zwycięży.