PRL

Przywiązujemy się do etykiet, my tutaj nad Wisłą i uporczywie wierzymy, iż coś takiego jak prawica, czy lewica istnieją naprawdę. Także i teraz, kiedy już dotarły do nas wyniki włoskich wyborów, zaczynamy starą śpiewkę kwalifikując zwycięzców wedle utartych schematów. Najbardziej bawi mnie przypisywanie Salviniemu skrajności po prawej stronie, a także opowiadanie jakoby Renzi był na lewicy. Nawet libertyńskiego Berlusconiego z jego umiłowaniem bunga-bunga ustawiamy gdzieś tam przy Mussolinim, co już jest wyjątkowym idiotyzmem.

Etykiety stawiamy pod publiczkę, bo tutaj najprostsze schematy przyjmują się najlepiej, a myślenie krytyczne nigdy nie było stroną najmocniejszą. Dlatego też i na naszym podwórku mylimy prawicę z lewicą i radośnie wrzucamy Prezesa do jednego worka z Dmowskim. Dobrze byłoby zastanowić się, dlaczego strukturalnie PRL to tylko kopia rzekomo prawicowej włoskiej republiki społecznej i czy przypadkiem nie zostały gdzieś tam (może celowo) podmienione etykiety. Zwykle rzeczywistość jest taka, jaką chcielibyśmy we własnej głowie osiągnąć i nie ma nic wspólnego ze stanem faktycznym.

Włosi, tymczasem, zawsze byli pragmatyczni i potrafili zachować do polityków dystans, jeśli tylko ci nie wtrącali się zbytnio do przepisów kulinarnych. Dlatego przypuszczam, że mimo nad Wisłą i w Brukseli szat rozdzierania nic się w Rzymie nie zmieni, a w Tybrze nadal płynąć będzie odpowiednio brudna woda, bo w takiej ryby łowić najłatwiej. Słońce ciągle pozostanie największą wartością i życie przy wieczornym stole z rodziną i przyjaciółmi, a odległość Rzymu od Wyszogrodu mało kogo zainteresuje. I to nieustannie jest źródłem mojego optymizmu.

Chociaż: który to przedstawiciel cywilizacji kciuka wie, kim był Ryszard Wagner? Z kultury, Panie, to może Margaret, Peja już może być zbyt ambitny, ale Wagner? Albo jakieś Dziady, nawet w kontekście wydarzeń marcowych, o których przypominać nagle przyszło w przedziwnie podobny do nich sposób? Komu to potrzebne i jak to się ma do wypłaszczenia krzywej dochodu dotykającego łaskotliwie podszewki w kieszeni, tuż obok członiastego wybrzuszenia?

Otóż doszły do mnie słuchy, iż przygotowują w IPN następną ustawę zakazującą wszystkiego, co związane z wszystkim i nakazującą studiowanie życiorysów jedynie słusznych. Ja, którym w PRL wyrósł i z niego cały mój libertyński liberalizm czerpię, a także szacunek do pewnej formy Kościoła, szczególnie zainteresowanej obroną zwykłego człowieka, wcale się takiej ustawy nie boję, bowiem w tym kraju ustawami piekło wybrukowano, a Polaka w świecie rozpoznać można, bo żadnych zasad nie przywykł stosować (i cała w tym moja nadzieja). Tak Polak, jak Żyd, czy hiszpański Maur przed Panem odpowiadać będą, a każdy z nich oddzielnie. Ustawy, więc, można sobie ogłaszać, byleby na policję pieniędzy starczyło, chociaż już policjantów to może nie wystarczy, jako że do innych rejonów Unii wyjechawszy, tam będą praworządności bronić.

Przyjaciel Zygmunt powiada, żem przeintelektualizowany indywidualista. Otóż przypominam, iż myślenie to właściwość indywidualna, a także wybitnie niepodległa i tylko takiej niepodległości należy ustawowo bronić. Zakazując i napuszczając ogłupiałych szczeniaków na wszystko, co od średniej różne; zakazywanie, chociażby, Wagnera dlatego, że niemiecki i zmuszanie do studiowania żywotów, dajmy na to, Salazara, zemści się pewnego dnia tak, jak to już wielokrotnie w historii bywało. No, ale do tego historię trzeba znać i szanować, a nie szargać jak sukna kawał na targowisku próżności aktualnych zarządców.

Berlusconi, Salvini, Renzi, prawica i lewica

Ryszard Wagner, Margaret, Peja no i Zygmunt