tokuchniakoali

Zmienić wszystko, aby wszystko pozostało po staremu

by Leave a Comment

Obejrzałem sobie wczoraj wieczorem Lamparta, powrócił do mnie Tomasi di Lampedusa z italianistycznych lektur obowiązkowych i poczułem konkretne dotknięcie czasu. Sycylijski (czy tylko) bezruch wiszący w powietrzu, który w dziwny sposób od lat czuję obok siebie tutaj, w Powiatowej. Słońce, być może, nie takie i brak kolorów, jako że Powiatowej bliżej do szarości, niż do arystokratycznego szkarłatu. No i upływający czas tak samo wisi nad polami.

Film się nie zestarzał. To my jesteśmy inni. On nadal patrzy z góry jak powietrze przed nadejściem wiatru i obrazami zapycha oczy oglądającego. Ciągnie się w nieskończoność zupełnie tak samo, jak ciągnie się każde życie; nie do końca wiadomo, w jakim celu, jeśli zabraknie wiary.

Najdziwniejsze jest to, że zdarzenia sprzed 160 lat pozostają ciągłe boleśnie aktualne. Świat nie zmienia się, postęp dotyka jedynie gadżetów, pozorów, bajerów. Istota jest taka sama, wszędzie. I tyle lat po Garibaldim tutaj też wyrasta Aspromonte i nasz kolejny Prezes zmienia wszystko, aby wszystko pozostało po staremu.

 

Berlusconi, Salvini, Renzi, prawica i lewica

by Leave a Comment

Przywiązujemy się do etykiet, my tutaj nad Wisłą i uporczywie wierzymy, iż coś takiego jak prawica, czy lewica istnieją naprawdę. Także i teraz, kiedy już dotarły do nas wyniki włoskich wyborów, zaczynamy starą śpiewkę kwalifikując zwycięzców wedle utartych schematów. Najbardziej bawi mnie przypisywanie Salviniemu skrajności po prawej stronie, a także opowiadanie jakoby Renzi był na lewicy. Nawet libertyńskiego Berlusconiego z jego umiłowaniem bunga-bunga ustawiamy gdzieś tam przy Mussolinim, co już jest wyjątkowym idiotyzmem.

Etykiety stawiamy pod publiczkę, bo tutaj najprostsze schematy przyjmują się najlepiej, a myślenie krytyczne nigdy nie było stroną najmocniejszą. Dlatego też i na naszym podwórku mylimy prawicę z lewicą i radośnie wrzucamy Prezesa do jednego worka z Dmowskim. Dobrze byłoby zastanowić się, dlaczego strukturalnie PRL to tylko kopia rzekomo prawicowej włoskiej republiki społecznej i czy przypadkiem nie zostały gdzieś tam (może celowo) podmienione etykiety. Zwykle rzeczywistość jest taka, jaką chcielibyśmy we własnej głowie osiągnąć i nie ma nic wspólnego ze stanem faktycznym.

Włosi, tymczasem, zawsze byli pragmatyczni i potrafili zachować do polityków dystans, jeśli tylko ci nie wtrącali się zbytnio do przepisów kulinarnych. Dlatego przypuszczam, że mimo nad Wisłą i w Brukseli szat rozdzierania nic się w Rzymie nie zmieni, a w Tybrze nadal płynąć będzie odpowiednio brudna woda, bo w takiej ryby łowić najłatwiej. Słońce ciągle pozostanie największą wartością i życie przy wieczornym stole z rodziną i przyjaciółmi, a odległość Rzymu od Wyszogrodu mało kogo zainteresuje. I to nieustannie jest źródłem mojego optymizmu.

 

Oranie świadomości

by Leave a Comment

Powiadają, że Prezes postanowił przeorać tutejszą świadomość (niektórzy, po Gramscim, nazwaliby to wymianą bloku historycznego) i jest to zamiar tak łaskotliwy, jak ogon kota rasy Maine Coon. Wychowany na tradycyjnych, nawet jeśli nieco marksizujących, zasadach Prezes pomylił jednak epoki i z pługiem swoim zaczął obróbkę gruntu zupełnie nieornego, iłu skamieniałego, jaki zawładnął świadomością 99% współczesnych, którzy w ramach rewolty mas doszli do poziomu robotów wykonujących polecenia i konsumujących, lecz pozbawionych zupełnie czucia charakteryzującego obywateli tradycyjnych. Tego gruntu nie da się przeorać, zmiana świadomości dotyczyć może, bowiem, tylko takich, którzy świadomość posiadają. Ta, zaś, pozostała u jakichś 2 procent ludzkości, poza zasięgiem Prezesa.

Co upoważnia mnie do takich skrajnych wniosków? Obserwacja Panie, czysta obserwacja i to w sieci, gdzie wystarczy poczytać komentarze znakomicie pokazujące stan umysłów w dniu teraźniejszym. Nie chodzi mi przy tym o komentarze zawodowych siewców hejtu, a tymi zawiaduje specjalista o patriotycznie brzmiącym nazwisku Szaflik de Nakier, lecz o prawie całą resztę, myloną z Prawicą, chociaż ja sugerowałbym, raczej, nie Prawicę, a brak rozsądku. Aby ten grunt przeorać, należałoby odebrać i wyrzucić na złom wszystkie telefony komórkowe, zniszczyć wszelakie komputery i dopiero wtedy zaczynać od nowa, już bez Fejsbuków, Twitterów, Instagramów i całej tej hołociarskiej reszty, i już to widzę.

Zakładam, że nikt się na to nie poważy. Świadomość trzeba, więc, pozostawić w spokoju, nawet kciukowych konsumentów, co to każdy tekst ujmując technicznie, czyli w jednej warstwie, nie potrafią odczuwać kpiny, pochwały, czy nagany, jako że uczucia wychodzą poza obrazek. No i trzeba zrozumieć dlaczego dotyka to po równo Prawicę i Lewicę. Wbrew obiegowej opinii nie są to postawy symetryczne (symetryczne przecież może być tylko to, co przestrzennie równoległe), ja zaś coraz częściej uświadamiam sobie, iż podział ów odzwierciedla przód i tył określonej figury (jasne przy tym, że z tyłu jest zarówno zad, jak i jaja, ale co mogą jaja bez głowy, która z przodu wyrasta i proszę mi po seksistowsku nie zarzucać, że nie wziąłem pod uwagę niewiast)?

 

Mróz idzie i nie tylko

by Leave a Comment

Złość rośnie, a serce wcale nie, patrząc na te czasy. Prezes, jakoby, zeźlił się nad wyraz. Ptacy niebiescy pomyliwszy pory roku zwiastują niechybną wiosnę, chociaż po nocy zimno, co na człecze postawy się przekłada. Sił do tego coraz mniej i powoli ze wszystkiego rezygnuję, bo perspektywę mam z każdą godziną krótszą.

Gdzieś tam nieopodal zaczynają układać stosy. Płoną one już wirtualnie w sieci i każdego dnia dorzucane są nowe ofiary. Ustrzec się ich można zupełnie w lasy uciekając, bez jakiejkolwiek pokusy w świecie uczestniczenia. Kosy pod skrzydełkami głaskać, ze srokami rozhowory prowadzić, kocie ogony rozplątywać i czekać, aż świat się opamięta.

Możliwym też jest, że z opamiętaniem nie zdążymy. Szybciej na drugą stronę chmury przeniosę się i stamtąd obserwując złościć lub śmiać się będę. Tam też spotkam pewnego dnia i Prezesa i Mateusza, a jeśli szczęście dopisze, to i pewną nadobną Halinę, do której szlochy i ochy kierowałem na poddaszu paryskim przy Avenue de Suffren. Starczy miejsca dla wszystkich (i to właśnie mnie ciągle zadziwia).

 

Fikcja polityczna z zawrotami głowy norweskiej księżnej

by Leave a Comment

Księżna w Norwegii kręci głową, co powoduje zawroty i jest to bez wątpienia straszne. Polityczna fikcja powiada, że wszystko to, z czym teraz żyjemy, powstało w pewnych głowach w Moskwie i Waszyngtonie w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Pieriestrojka, transformacja, arabska wiosna, inne wygibasy, czyli powolne dostosowywanie się Olbrzymów do współczesności. A Prezesowi wydaje się, że doszedł do władzy autonomicznie.

Śmiech na sali rozlega się szpitalnej od rana do wieczora, a szpital jest ogromny. Po Pieriestrojce Rosjanie uznali, że silencieusement* połkną Europę wpuszczając tam nas i kraje bałtyckie. W pierwszych latach próbowali wpompować do europejskiego krwiobiegu miliardy fałszywych dolarów poprzez banki na Litwie i, może, nasze. Potem uznali, że obiecają Niemcom Europę aż po Władywostok.

Z drugiej strony oceanu Europę kochali do chwili, kiedy ta wymyśliła swoją walutę. Od wtedy euro ma największego wroga w dolarze i tutaj, nagle, spotkały się interesy zza oceanu i rosyjskie. Ani Rosji, ani Ameryce silna gospodarczo Europa nie pasuje, więc robią w Moskwie wszystko, aby rosyjskie konie z Troi rozbiły europejskie marzenia. I tak to sojusznicy Waszyngtonu stali się z dnia na dzień obiektywnymi sojusznikami Moskwy (taka to sobie polityczna fikcja, w której skrajności zanikają).

* po cichu

 

Rodzime pierdoły i prognozy Muska

by 4 komentarze

Nie tylko zresztą Muska, jako że od kilku lat mówią o tym poważni i mniej publicyści, czy badacze. Rozwój technologii doprowadzi w końcu do tego, że istoty ludzkie stracą miejsca pracy i pojawi się świadczenie podstawowe wypłacane jak jałmużna przez jaśnie uprzejme Państwo. W ten sposób jednostka stanie się raz na zawsze własnością nie tyle zbiorowości, co struktury powstałej z gry sił. Miejsce człowieka zajmą automaty.

My zaś tutaj walczymy o imponderabilia z XIX wieku. Biegamy po łąkach pełnych kwiatuszków i niedomytych krówek, zastanawiamy się nad kupnem nowej, aczkolwiek już używanej kobyły i nad wyższością prezesa X nad prezesem Y. Do tego przepełnieni megalomańskim poczuciem misji chcemy zbawiać ludzkość, nie bardzo wiedząc od czego. Stawiamy mury, płoty, zasieki, a świat płoty burzy, no bo po co płot robotowi?

Kapitał nie ma krwi, ani narodowości. Krąży sobie swobodnie po świecie, a kiedy spotka przeszkodę, wymywa dziury, przez które przelewa się nie zważając na protesty. Heglowski Duch doskonali się w meandrach Historii, czy tego chcemy, czy nie. Zapomniawszy o tym, że Pan dał nam wolną wolę i z jej wykorzystania będzie rozliczał, wpatrujemy się w nieboskłon, czekając, aż za nas wszystko zrobi.