tokuchniakoali

„Bardzo szanujemy zdanie Papieża, ale my jesteśmy polskimi politykami i powinniśmy dbać o polskie interesy” (to usłyszałem w telewizorze z samego rana). Nawet nie mam pretensji o megalomanię, nie spodziewam się też cienia myśli na wysokich czołach dbających o moje interesy. Pokolenie kciuka wkroczyło do polityki pod parasolem stetryczałych leśnych dziadków, którym czerwoni obrzydzili  Hegla i Marksa i którzy sądzą, że chociażby z tego powodu trzeba zapomnieć o związkach przyczynowo-skutkowych. Wygłaszane wnioski bujają w obłokach jak marzenia hiszpańskiego Rajoya na temat Katalonii i w ogóle jest ok, bo wszystko, co logiczne stało się lewackie.

Wypada więc puknąć się w czoło i czekać na odejście z nadzieją, że mania opróżniania grobów w poszukiwaniu boskiej winy zostanie zapomniana, jako że i nas może dotknąć. Zadaję sobie pytanie, co to są te przesławne polskie interesy, jeżeli oderwiemy się od konkretnych grup społecznych i jednostek i zatrzymamy na narodzie (no bo członkami narodu są też polskojęzyczni mieszkańcy Chicago, a nawet Tel Awiwu). Czy chodzi o interesy tych 17 % wyborców,  co przywłaszczywszy sobie etykietę suwerena wygrali wybory, jako że reszta z lenistwa do urn nie poszła? Czy może o interes Twardocha, zupełnie inny niż mój pod Prostkami?

Nie będzie lepiej i nie nadejdzie oświecenie nagłe, a grom z jasnego nieba nie uderzy we współczesnych pogan nienawidzących Hegla. O ile mi wiadomo nawet go nie czytali, jako że nie ma go w e-bookach, a na ekranie smartfona się nie zmieści. Coraz będzie gorzej, bo kanapowe lenistwo zadowolonych konsumentów dotknęło wszystkich i nikomu nie przyjdzie do głowy iść do następnych wyborów. A Katalonia i Unia i tak sobie dadzą radę bez nas.

Albowiem Pan jest naszym sędzią, Pan naszym prawodawcą, Pan naszym królem, On nas zbawi (Izajasz 33:22). Pan jest i Prawem i Dobrem i nad wszystkim stoi. Interes suwerennego narodu podlega Prawu Pana, zaś prawo ludzkie jest tylko jego emanacją. Nie można interesu najbardziej suwerennego narodu ustawiać ponad Prawem, chyba że uznamy, iż jeden jest jedyny na świecie suwerenny naród i nie ma innych narodów z innymi interesami.

Jeżeli zaś przyjmiemy, że interes suwerennego narodu jest ponad Prawem, a każdy inny naród też uzna swój interes za nadrzędny, to usprawiedliwimy wszystkie dokonane w historii okropności, także na własnym narodzie, no bo interesy poszczególnych narodów będąc ponad prawem, wszystko stanie się możliwe i usprawiedliwione. W tych interesów imieniu przemawiali Niemcy, Rosjanie, Ukraińcy, każdy – zresztą – naród, no bo prawo podlegało interpretacji poszczególnych interesów. Każdy naród stawał się i prawem i dobrem, a jeden Pan wydawał się tutaj wcale niepotrzebny, a nawet przeszkadzał.

Salazar wcale nie był chrześcijaninem, chociaż religią wymachiwał jak tarczą dbając o interes portugalskich kolonii; nie był też chrześcijaninem arcykatolicki Franco. Nie są w żaden sposób chrześcijanami i inni, bardziej współcześni, głoszący chwałę interesu suwerennego narodu, jako że odbierają i Prawo i Dobro Najwyższemu i przenoszą je na poziom idoli, bożków, doraźnie historycznych. Pan jako wszechmocny jest uniwersalny, nie narodowy, a pogaństwo – nawet ubierając się w duchowne sukienki – pozostaje nadal pogaństwem i niech o tym pamięta, chociażby, Kornel Morawiecki interpretując po swojemu słowa Jana Pawła II. Ze strachu właśnie przed pogańską dowolnością interpretacji interesów ludzie przezwyciężają je tworząc większe struktury, gdzie prawo ludzkie stając się uniwersalnym zbliża do wykładni Pana.

Ciągłe stukanie kciukiem na ekraniku i połykanie obrazków zamiast ciągów składniowych odrywa od logiki, a więc myślenie zostaje zastąpione przez emocje. Jednocześnie karze się za zbyt ostentacyjne okazywanie instynktów. W taki sposób polityczna poprawność kształtuje nowe egzemplarze robotów sterowane konsumpcją, wygładzone i pozbawione cech indywidualnych. Rozwój technologiczny powoduje regres człowieczeństwa rozumianego tradycyjnie i promuje wygładzony oportunizm.

Bardzo tradycyjnie na to patrząc na świecie żyje tyle samo ubogich mężczyzn, co kobiet. Nie zarabiają jedni i drugie z pewnością tego, na co zasługują. W tej kategorii nie jest przywilejem bycie mężczyzną, ani poniżeniem bycie kobietą;  tu i tam – bowiem – dotyka ich wyzysk. Zastępowanie podziału na biednych i bogatych nowomodnym podziałem na uprzywilejowanych mężczyzn i upośledzone niewiasty jest kolejnym załgiwaniem świata, w czym zresztą ludzie się specjalizują.

W końcu chodzi tylko o kasę. Cała reszta to nanizane na paciorki kłamstwa, które powtarzane w kółko oddalają od rzeczywistości. W tej liczy się jak najwięcej sprzedanych gadżetów i wyprane z charakterów, wystraszone indywidua, u których kciuki zastąpiły mózgi. Tak więc rozwój oszukał człowieka.

Obejrzałem sobie w telewizorze dyskusję z udziałem Pani Profesor Płatek i z przerażeniem stwierdzam, że lewicujące feministki dały się nabrać chrześcijańskim, w gruncie rzeczy, przekonaniom. Otóż moja świętej pamięci teściowa, zagorzała na starość katoliczka, powtarzała do znudzenia mantrę o tym, że rodzaj człowieczy dostał od Boga świat po to, aby nim zarządzać, a takie zwierzęta, to już zupełnie coś innego. W poglądach zaś Profesor Płatek (i innych feministek) czai się zupełnie podobne przekonanie, iż różnimy się od świata natury i że to, co nas wyalienowało, czyli kultura, stanowczo umieszcza rodzaj ludzki w świecie nienaturalnie pozbawionym instynktów przypisanych jakoby tylko zwierzętom, u których wcale nie obowiązuje żadne #metoo. A przecież wobec świata jesteśmy tylko zwierzętami i to wcale nie najinteligentniejszymi.

Poza tym gdzie się podziała wszechobecna w tym bloku historycznym wolność? Jeżeli ją czcimy, to winniśmy (toute proportion gardée) utrzymywać, że wolno być i chamem, jeżeli takie chamstwo zaspokaja podstawowy instynkt prokreacji i nie jest to żaden mobbing, czy lobbing (zaczynam się powoli w tej nowej mowie gubić), a na chamstwo, czy to chłop, czy niewiasta mają prawo i swobodę odpowiedzieć z siłą równą proporcjonalnie wyrządzonej krzywdzie i jeśli tego nie robią, to widać ich to urządza. W każdym razie sprawa nie zasługuje na przydaną jej rangę krucjaty. Tak więc, paradoksalnie, pewne skrajności nagle się we współczesności spotkały i nie wiem, czy nad tym płakać, czy też może zatańczyć danse macabre?

Oprócz czysto handlowego aspektu tej nowej krucjaty (no bo dobrze jest kolejne pieniądze za dawne i cudze grzechy wyszarpać) pojawia się nieoczekiwane porozumienie pomiędzy, zdawałoby się, zupełnie przeciwnymi ideologiami. Nie wierzę w przypadki, chociaż nie będę szukał tutaj ogólnoświatowego spisku, zauważam jednak, że krucjata amerykańskich i innych feministek realizuje znakomicie zamówienie ortodoksów i obrońców życia z różnych, nie tylko chrześcijańskich, kościołów. Otóż powtarzając nieustannie oskarżenia o seksualny mobbing wywołamy w ludziach poczucie winy i strach, co będzie najlepszym środkiem antykoncepcyjnym. Ze strachu przed posądzeniem nikomu już nic nie stanie i nie trzeba będzie walczyć ani z pigułką, ani z aborcją, jako że staną się one niepotrzebne (a bardzo bogaci i tak dadzą sobie radę).

McLuhan miał rację twierdząc, że medium jest informacją. Rozwój techniki napędzany ciągłym pragnieniem ułatwień, czyli po ludzku mówiąc, lenistwem wprowadził obraz jako medium i tak rozpoczęło się odrywanie człowieka od języka, który również jako pewne medium narzucał dotąd ludziom własne schematy myślenia. W ogromnym skrócie schematy te związane były z logiką przyczyn i skutków i narzucały myśleniu dyscyplinę bardziej racjonalną, niż emocjonalną. Tradycyjna dusza wyrażana w słowach była rozumna i dorosła, współczesna natomiast dusza, w której zagościł obrazek, jest emocjonalną duszą rozkapryszonego dziecka.

Tak więc rozwój techniki cofnął ludzkość w rozwoju intelektu. Niektórzy twierdzą nawet, że było to działanie celowe, jako że dziećmi łatwiej manipulować po to, aby sprzedawać im coraz liczniejsze dobra konsumpcji. Współczesnej cywilizacji nie zależy wcale na intelektualnie sprawnych masach, wystarczą do myślenia wąskie elity. Człowiek zaś, jako zjawisko kanapowe i z gruntu zepsute, godzi się z takim stanem, bo na logicznym myśleniu mu nie zależy.

Szczerze mówiąc nie bardzo wierzę w optymistyczne perspektywy, jako że ludzie nie porzucą z dnia na dzień ukochanego lenistwa i nie rzucą się do bibliotek w poszukiwaniu dzieł filozofów. Konserwatywna rewolucja (o jakiż to piękny paradoks) udałaby się tylko wówczas, gdyby znalazła odwagę i zerwała z nowoczesnością wyrzucając do kosza wszystkie smartfony, xd, sztosy i skojarzone z tym obrazki. Logika nakazywałaby powrót do tradycyjnego języka i do literatury. Należałoby również porzucić masowość i egalitarystyczne mrzonki, wracając do czasów przed Rewolucją francuską, na co rozkapryszone masy nigdy się nie zgodzą, bo utrata lenistwa zmusiłaby je do ciężkiej pracy, a żadne myślenie nie jest tego warte.

Lubię czytać felietony Szczepana Twardocha, chociaż drażni on bardzo moją nieprzygotowaną do zbytniej swobody duszę. Chyba drażni tutaj wszystkich. W tym miejscu na Ziemi trudno jest przyzwyczaić się do cudzych opinii. Polacy są pod tym względem szczególnie czuli.

Największą wartością Twardocha widzę w jego cudownie klarownym języku. Tak pisząc po polsku jest on, czy tego chce, czy nie chce, pisarzem polskim i nie ma żadnego znaczenia, czy czuje się Polakiem, czy też chińskim Żydem, albo śląskim Niemcem. Pisze po polsku i to jest dla nas, przede wszystkim – bo jego opinia nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia, wartością dodaną. Byłby pisarzem śląskim, gdyby pisał po śląsku.

Polska (chociaż nie tylko, we Francji jest podobnie) ma szczęście do pisarzy, którzy etnicznie byli bardzo odlegli. W zasadzie to tacy ludzie, jak Tuwim, Słowacki, czy Mickiewicz ukształtowali nasz język, czyli psychikę, czyli zbudowali pojmowanie świata (a piszę tutaj o tych, którzy czytając cośkolwiek ze świadomością mają wspólnego). Niestety polityka spowodowała, że nie potrafimy uwolnić się od archaicznego rozumienia narodu, myląc to z krwią, wyznaniem, czy historyczną przynależnością, chociaż o polskości najbardziej świadczy umiejętność władania językiem i tworzenia w tym języku kultury, a więc tradycji. Tak na to patrząc sam Twardoch wpada w pokręcone sprzeczności i walczy z czymś, co faktycznie nie istnieje i tutaj nie potrafię się z nim do końca zgodzić.