tokuchniakoali

Szukając wina nie wolno równać w dół

by Leave a Comment

Z cyklu teksty z antologii.

Przeczytałem kiedyś w Winicjatywie tekst znakomity Pana Sławomira Chrzczonowicza. Godząc się, z grubsza, z jego wnioskami, dorzucam – niniejszym – moje skromne trzy grosze. Nawyk nauczycielski z dawnych czasów nakazuje mi powtarzać w kółko pewne sformułowania (może to, wreszcie, zacznie do głów Nowym Rokiem podchmielonych docierać).

Nie równajmy w dół. Nie chodzi wcale o wino, to znaczy, raczej, nie chodzi tylko o wino. Chodzi o nasze całe życie. Zatrzymując się na poziomie dyskontu, czyli w istocie dochodu umożliwiającego jakieś mizerne przeżycie, godzimy się z tym, że do końca życia zaspokajać będziemy własne zachcianki zamiennikami, miazmatami, które zatrują  świadomość i zahamują rozwój.

Tymczasem współczesny świat, technologia, kultura, społeczeństwo, dały nam tyle sposobów pozwalających rozwijać się, bogacić, zmieniać na lepsze w sobie, dla siebie i innych, no i, korzystać z życia nie poprzez zamienniki pełne koncentratów udających smak wina.

Godząc się na codzienną butelkę taniej winiawki z poziomu młodego inteligenta przechodzimy, stopniowo, na poziom uzależnionych od chemii menelików, a nasze prośby o recenzję z jak najtańszego i najbardziej dostępnego napoju ze sklepu za rogiem w niczym nie różnią się od „Pan da na bułeczkę” pod niektórymi śmietnikami.

Przyjaciel wino, przyjaciel winiawka potrafią zmanipulować, zastąpią całą resztę i będą domagać się coraz częstszych wizyt w Biedronce i coraz mniej będzie siły do walki o lepsze jutro, a pieniądze zamiast na Pomerole, zaczniemy – w końcu – wydawać na jabole.

To jest pułapka zastawiona przez współczesny świat, który dorabia się dzięki wielkiej liczbie biednych uzależnionych od konsumpcji, a przecież ten sam świat, z drugiej strony, otwiera nam wszystkim takie same możliwości, pod warunkiem, że nie zapomnimy o wzorcach ze szczytów. Nie jest to, wcale, żadna religia ukryta w winie, nie jest to, wcale, żadna pogarda dla mniej zasobnych. To, co tutaj wypisuję, wynika, raczej, ze współczucia i świadomości, że równając w dół każdy z nas, w końcu, w dole kończy.

Czy można sacrum usunąć z życia?

by Leave a Comment

Czy można Boga usunąć z życia? Przecież to absurd. Jeśli jest Bogiem, a więc wszechmocnym, to nie ma żadnej takiej możliwości, jako że jest On życiem,  wiara natomiast, czyli w Nim uczestnictwo, jest synonimem dochodzenia do świadomości, iż życie jest Bogiem. Czyli: do wiary dochodzimy w miarę nabywania świadomości (a więc stawania się człowiekiem, jako że człowiekiem nie rodzimy się, lecz stajemy, a rodząc się zawieramy jedynie potencjalność).

Stawanie się człowiekiem to uczestniczenie w Bogu. Nieustanne ponowne wybieranie poprzez etykę, czyli Prawo boskie, które dzięki świadomości staje się również Prawem ludzkim. Człowiek zaś to Osoba, potencjalność Osobą nie jest. Osobą stajemy się dynamicznie, w świadomości odpowiedzialności etycznej.

Religia jako sieć, bogobojne ponowne wybieranie, dochodzenie do świadomości winna nieustannie wspierać potencjalność w drodze do Osoby. Objawienie dociera dzięki słowom i czynom, jako przykład, ale powinno być zrozumiałe dla każdego, czyli stać się częścią życia i dynamicznie takie życie kształtować, właśnie poprzez jednostkowe rozumienie uczestnictwa w Bogu (paradoksalnie Objawienie takie realizuje się bardziej nie w słowach o nim opowiadających, a w postępkach będących dla każdego przykładem). Każde z nas budując swoją świadomość w postępowaniu zaczyna rozumieć, staje się Osobą. I to jest właśnie wiara, tak jak ją pojmuje Martin Buber (i nie tylko).

 

Od Fukuyamy do Parsonsa

by Leave a Comment

Tak sobie na najbliższe miesiące postanowiłem. Właśnie skończyłem „Koniec historii” Fukuyamy i zamówiłem „System społeczny” Parsonsa. Jeżeli księgarnia znajdzie jakiś egzemplarz w magazynach, będzie lektura na najbliższe tygodnie. Wtedy już będzie wiosna.

Od optymizmu odgania mnie nie tylko obserwowana wśród młodych fascynacja nazizmem. Nawiasem mówiąc: taka fascynacja u Polaków to woda na młyn dla tych, którzy zechcą pewnego dnia uniewinnić zupełnie Niemców. No bo jeśli i Polacy idą w tym kierunku? Nie ma żadnej predestynacji narodu do bycia świętym, czy niewinnym, albo złym i okrutnym.

Oparcie spokoju społecznego wyłącznie na realizacji pożądań poprzez dostępność do nieograniczonej konsumpcji odrywając, przy tym, od dokonywania moralnych wyborów dzięki zdolności myślenia (a w takim kierunku zmierza dzisiejszy świat kciuka, po to tylko by zapełnić kieszenie nielicznych bogatych) spowoduje, że także wśród Polaków zacznie panować suwerenna głupota. Wtedy każdy będzie mógł sobie chwalić publicznie każdego zboczeńca, a wolność demokratycznie osiągnięta odpowie: wara wam od naszych gestów i wyborów. Zapomniana zostanie skala etyczna wartości, przestaną liczyć się religia i poezja, w łaskach będą jedynie kij bejsbolowy i kanapa. Wtedy z telewizora byle dziennikarzyna będzie mógł dyktować własne warunki, a ludziom zależeć będzie wyłącznie na kupnie kolejnego gadżetu i do takiego miejsca powoli się zbliżamy.